کلاس ِ سوم دبستان بودم که یکی از بچه های کلاسمون به اسم #آتوسا این شعرو میخوند... یادش بخیر ... مثل یه چشم به هم زدن گذشت...

گل گفت به پروانه :

"از دست تو دلگیرم

دیگر برو از پیشم

از دیدن تو سیرم



هی آمدی ورفتی

هر روز مرا دیدی

احوال مرا اما

یکبار نپرسیدی



یک روز نپرسیدی

از چیست که گریانم

با اینهمه زیبایی

من از چه پریشانم



پروانه کمی گردید

بر گرد گل زیبا

آهسته از او پرسید

احوال دل او را



بر روی زمین انداخت

گل یک دو سه تا دانه

غمگین شد و گفت آ نگاه

در پاسخ پروانه !



شبنم چکد از چشمم

می میرم از این غم آه !

چون زندگی گلها

بسیار بود کوتاه "



پروانه نشست آرام

بر روی گل زیبا

یک بار دگر بوسید

روی گل خوشبو را



آن گاه جوابش را

سربسته وزیبا داد

از پاسخ او هم گل

خوشحال شد ودلشاد



"عمر تو گل خوشبو

چون عمر شهیدان است

صد زندگی کوتاه

در مرگ تو پنهان است



هر چند که کوتاه است

عمر تو در این گلزار

چون عمر شهید ای گل

عمر تو بود پر بار "





مصطفی رحماندوست