کو آن کسی که کار برای خدا کند؟ / بر جای بی‌وفایی مردم وفا کند / هرچند خلق سنگ ملامت بر او زنند / بر جای سنگ نیمه شبها دعا کند / ... !

مرحوم مرشد در جلوی آشپزخانه ای که ایستاده بود، گفته بود کسانی که می خواهند غذا بیرون ببرند، هدایت کنید تا از نزد او بگذرند چون بیشتر کسانی که غذا بیرون می بردند، بچه ها و نوجوانانی بودند که برای کارفرمایان وصاحبان مغازه های بازار غذا می گرفتند و می بردند و خودشان از آن غذا محروم بودند. مرحوم مرشد کودکی که با ظرف غذا در دست، نزد او می آمد قدر پلوی زعفرانی روی بادیه او می ریخت و ظرف را کامل می کرد و بعد تکه کباب یا لقمه گوشت یا اگر تمام شده بود، ته دیگی زعفرانی داخل روغن می کرد و دهان آن پسربچه یا نوجوان می گذاشت.

و همین طور فقیران و مسکینان صفی داشتند که از داخل راهرو شروع می شد و به اول سالن مغازه ختم می گشت. افراد فقیری که معمولاً عائله مند بودند و بعضی مورد شناسایی مرحوم مرشد قرار داشتند، هر روز می آمدند و به نسبت تعداد عائله خود غذای رایگان و خرجی یومیه می گرفتند.

دوست پدر بزرگ من بودم ...حاج احمد نهاوندی...بعضی موقعها بابا بزرگم برام تعریف میکنه

✔ ...

بابا تعریف میکردن بچه که بودنو بازار کار میکردن مغازشون میرفتن اتفاقا چندباریم غذا دهنشون گذاشته بودن خیلیییییییی ازشن تعریف میکردن روحشون شاد

حنانه خانوم پدر شما کجای بازار بودن ؟

نمیدونم راستش آخه الان که بازاری نیستن میدونم خیاطی وشاگریو اینا میکردن حالا کجای بازارو نمیدونم

آهـــان ...

کودک کار بودن به اصطلاح!!