من با سکوتم به خاکسپاری اندوه هایت آمده ام

دفن شده

جایی میان اشعار ناگفته

از چشمهایت

که می دانم از دلهره های آسمان حکایت دارند

عیبی ندارد اگر بغضت هایت خیس از پیراهنم بگذرند

گریه کن!

گریه کن می دانم روزی آن قدر بزرگ می شوی

که تمام بادهای وحشی غرب در برابرت زانو می زنند،

- مانند تمام اشعار هرگز نخوانده ام -

و خدایی که در چند قدمی احساسمان

با چشمهای قرمز شده برایت سیب خواهد چید.

بغض هایت را بتکان

من با لکنت واژه

د

و

س

ت

ت

د

ا

ر

م

به خاکسپاری اندوه هایت آمده ام.

اما تو «عشق» را دست کم نگیر

که من تمامیت خود را به کار گرفته ام.