پس از آفرینش آدم #خدا گفت به او : #نازنینم-آدم.... با تو رازی دارم !... اندکی پیشتر آی ... آدم آرام و نجیب ، آمد پیش !! ... زیر چشمی به #خدا می نگریست !... محو لبخند غم آلود #خدا ! ... دلش انگار گریست ... #نازنینم-آدم!!... ( قطره ای اشک ز چشمان #خداوند چکید ) !!!... #یاد-من-باش ... که بس تنهایم ... بغض آدم ترکید ، ...گونه هایش لرزید !! به #خدا گفت : من به اندازه ی ... من به اندازه ی گلهای بهشت ... نه ... به اندازه عرش ... نه ... نه من به اندازه ی تنهاییت ، ای هستی من ، ... #دوستدارت-هستم !! آدم ، ... کوله اش را برداشت خسته و سخت قدم بر می داشت ...! راهی ظلمت پر شور زمین ... طفلکی بنده غمگین آدم...! در میان لحظه ی جانکاه ، هبوط ... #زیر-لبهای-خدا-باز-شنید ،... #نازنینم-آدم !... نه به اندازه ی تنهایی من ... نه به اندازه ی عرش... نه به اندازه ی گلهای بهشت !... که به اندازه یک دانه گندم ، #تو-فقط-یادم-باش !!!! #نازنینم-آدم .... #نبری-از-یادم ؟؟...