آنان که عاشقند به دنبال دلبرند هر جا که می روند تعلّق نمی برند از آنچه که وَبال ببینند خالی اند عشاق روزگار، سبکبال می پرند پرواز می کنند به هر جا که جلوه ای است گاهی ملائکند، وَ گاهی کبوترند دل را به دست هرکس و ناکس نمی دهند دل داده ی قدیمی آل پیمبرند آنان که عاشق علی و فاطمه شدند مدیون خانواده ی موسی بن جعفرند ما عاشقان شیعه ی زهرا و حیدریم ما شیعیان کشور موسی بن جعفریم ری زاده ایم و مزرعه ی سبز گندمیم هر صبح با حسین شما در تکلّمیم ما شیعه ی ولایت مولا - نسب نسب سلمان پابرهنه ای از نسل چندمیم گاهی میان خنده ی خورشید گریه ایم گاهی میان گریه زهرا تبسمیم همسایه ی حریم تو همسایه خداست پس صد هزار شکر، که همسایه ی قمیم آنقدر عاشقان و بزرگان و عالمان دلداده ی تواند که ما بین آن گمیم ای دست گیر صبح قیامت سرم فدات هم خانواده هم پدر و مادرم فدات بالاتر از پریدن پرهاست بام تو ما ها نمی رسیم به شأن مقام تو خم می شود تمامی دنیا برابرت ای احترام آل عبا احترام تو باید هزار بار، نشست و بلند شد وقتی که می رسند بزرگان به نام تو این شأن توست، حرمت توست احترام توست گوید اگر "فداک ابوک" امام تو