به حساب خیالبافی ام نگذار … اما ستاره ای دارم در تیره ترین شبها ! فقط خواستم بدانی که می شود دل خوش کرد به چراغهای کوچک یک هواپیما …

ای ستاره ای که چشم به آسمان دوخته ای،

ای بلند پرواز ترین خیال بی غرض من .

تویی که هر روز بی نور میشوی ،

آسمان برای تو تاریک میشود.

حال آنکه روزگار و زمانه هیچگاه برای خوشی اجزای کوچکش حرکتی نمیکند.

پس برای خوشحال کردن تو نیست که آسمان همواره رو به تاریکی می رود.

اگرچه تو ستاره ای و جایگاه بزرگی در کهکشان های عاشقانه داری،

اما روزگار موجودی پاک و روسن چون تو، جز پیری و تباحی نیست.

هر روز کمی از تو کمتر میشود.

هر روز در حرکت متصاعد درد، کمی بیشتر میمیری.

همه از نور و بلندی و احساسات تو می گویند...

در حالی که تو از درون تاریکی و افسوس این دنیا از موجودی که به تمامی نقاط انسان نور می پاشد چیزی جز خاموشی انتظار ندارد.

دنیا تو را همچون خاموش و ساقط می پرستد...