اتاق من تنهاست...

اتاق من در انتظار جسمی ست ...

روح اتاق من مرده ...

مادرم برای عید اتاقم را یک روز که من نبودم تکاند!

تمام چیز هایی را که به نظرش لازم نبوده دور ریخته!

شعر روی دیوارم را کنده ؛

(( چیستم من ! زاده ی یک شام لذت بار.))

همه می گویند این جمله بد است !

مورچه ها از اتاقم کوچ کرده اند...

(( قلب مورچه ها مثل دلشان سیاه نیست، آنها عشق را می فهمند

تنهایی را نیز!))

همه می گویند باید سم ریخت تا دیگر نیایند...

اما من ...

همچنان به کوچ مورچه ها می اندیشم و دل سنگ انسانها.