این شبها و روزها هم می آیند و می روند و چیزی که باقی خواهد ماند من هستم.

منی که در گذر روزها ورق خواهم خورد پرده هایی از رخم برچیده خواهد شد و جلوه هایی تازه نمایان خواهد گشت.همانگونه که تا امروز بوده است. روزها گذشته اند و به قول مادر بزرگم دنیا هنوز به آخر نرسیده است.

تنها چیزی که در گذر روزهاو شبها اهمیت دارد آنچه است که از ما بر جای می گذارد.چه بسا روزهایی که حس کردم با عبورشان از من چیزی باقی نخواهد ماند. چه بسا روزهایی که من را به من شناساندند. روزهایی که بعد از آنها با خودم بیگانه بودم. روزهایی که به دنبال خودم گشتم. روزهایی که خودم نبودم. روزهایی که همه به شبها و روزهایی دیگر رسیدند و آخر دنیا هنوز نیامده است.

نمی دانم روز آخر دنیا از کدام روزها خواهد بود؟و بعد از عبورش از ما چه باقی خواهد گذاشت؟

آخرین پرده ای که از رخ ما بر می اندازد آیا مایه ی سرافرازیمان خواهد بود؟

خوب می دانم که بعد از آخرین روز دنیا هیچ کس از خودش فرار نتواند کرد...