چگونه #عاقبت #به #خير #شويم؟

حضرت ابراهيم(ع) و نيز حضرت يعقوب(ع) در ضمن سفارش و وصيت نامه خود به فرزندانشان مي فرمايند كه مرگشان در حالت اسلام باشد. خداوند در اين باره گزارش مي كند كه: ابراهيم به فرزندان خود وصيت كرد كه در برابر خدا تسليم شوند و يعقوب، به فرزندان خود گفت: اي فرزندان من، خدا براي شما اين دين را برگزيده است، مباد بميريد بي آنكه بدان گردن نهاده باشيد (بقره، آيه 132)
خداوند از مومنان مي خواهد كه در حالتي به استقبال مرگ بروند كه مسلمان باشند: يا ايها الذين آمنوا اتقوا الله حق تقاته ولاتموتن الا و أنتم مسلمون؛ اي كساني كه ايمان آورده ايد، از خدا آن گونه كه حق پروا كردن از اوست، پروا كنيد و زينهار، جز مسلمان نميريد. (آل عمران، آيه 102)
با نگاهي به سخنان اميرمومنان علي(ع) و واكنش هاي آن حضرت(ع) نسبت به شهادت خويش به دست عبدالرحمن بن ملجم مرادي اين معنا به دست مي آيد كه عاقبت به خيري چيزي جز همان فلاح و فوز و رستگاري نيست كه با مرگ در حالت اسلام و دين داري و يا شهادت در راه خدا همراه است.
در روايت است كه رسول گرامي اسلام(ص) در استقبال ماه مبارك رمضان خطبه اي ايراد فرمودند. وقتي خطبه رسول خدا(ص) به اتمام رسيد، اميرمؤمنان(ع) سؤال كردند: «ما افضل الاعمال في هذا الشهر؟ برترين عمل ها در اين ماه چيست؟»

پيامبر(ص) فرمودند: الورع عن محارم الله؛ خويشتن داري از محرمات خدا. آنگاه به سختي گريستند. اميرالمؤمنين(ع) سبب گريه را پرسيدند. پيامبر(ص) فرمودند: گريه ام بدين سبب است كه تو در اين ماه كشته خواهي شد. اميرمؤمنان(ع) بي درنگ پرسيدند: افي سلامه من ديني؛ آيا دين خود را به سلامت به درخواهم برد؟ رسول گرامي(ص) فرمودند: في سلامه من دينك؛ در سلامت از دين هستي. (بحارالانوار، ج82، ص 55، ح 22؛ و نيز ج 43، ص 833)
اميرمؤمنان علي(ع) هنگامي كه به دست ابن ملجم به شهادت رسيد، پس از ضربتي كه بر فرق مبارك ايشان فرود آمد، در محراب مسجد كوفه فرمودند: فزت و رب الكعبه؛ به پروردگار كعبه سوگند رستگار شدم.
از دو روايت اين معنا به دست مي آيد كه سلامت دين و شهادت در راه خدا همان رستگاري و فلاح است. پس مومنان و اهل اسلام همواره در انديشه عاقبت به خيري و مرگ در حالت اسلام و تسليم به خدا هستند. از اين رو مي توان گفت كه حقيقت عاقبت به خيري كه مفهوم آن در آيات بسياري آمده، همان فلاح و رستگاري و فوزي است كه در آيات ديگر بيان شده است.

از همين جا مي توان جايگاه عاقبت به خيري را به عنوان يك دعا و نيايش و درخواست از خداوند دانست؛ زيرا انسان مسلمان و مومن مي داند كه دنيا تنها مقدمه اي براي آخرتي است كه ابدي بوده و مرگ دروازه اي به آن جهان ابدي است. پس تمام خواسته اش آن است كه به سلامت از اين دنيا بيرون رود و اين سلامت در دين با تسليم در برابر خدا معنا مي شود كه همان رستگاري و خوشبختي و سعادت ابدي انسان است.
عاقبت به خيري دعايي است كه همگان خواهان آن هستند. حجت الاسلام والمسلمين محسن قرائتي نقل مي كند كه: دوست عزيزي داشتيم رئيس سازمان تبليغات تهران بود به نام آقاي محمدخاني. ايشان مي گفت: يكبار در حرم امام رضا سه تا آيت الله را سه گوشه ديدم. آيت الله فلسفي، آيت الله مرواريد، آيت الله ميرزا جواد آقاي تهراني كه هر سه به رحمت خدا رفتند. مي گفت: به دل من افتاد كه بروم نزد سه آيت الله و بگويم: شما هر سه، هشتاد سال است آيت الله هستيد، در علم و تقوا بوديد. اگر يك دعاي مستجاب داشته باشي، چه مي خواهي؟ مي گفت: در جمعيت رفتم نزد آيت الله مرواريد، گفت: مي گويم: خدا عاقبت مرا به خير كند. نزد آقاي فلسفي رفتم، او همين را گفت. نزد آقاي تهراني كه رفتم او هم همين را گفت. ما اين كلمه از ايشان در ذهنمان بود. روزهاي آخر عمر آيت الله العظمي گلپايگاني، خدمت ايشان رسيدم، گفتم: شما يك مرجع تقليد هشتاد، نود ساله هستي. اگر يك دعاي مستجاب مزد مرجعيت تو باشد، بگويند: يك دعاي مستجاب داري، چه مي گويي؟ آيت الله العظمي گلپايگاني گفت: دعا مي كنم خدا عاقبت مرا بخير كند.