هر آنچه منتظرش بودم اتفاق افتاد / دوباره عشق، خودِ عشق کار دستم داد / اگر چه زیستنم از بهانه خالی بود / به یمن عشق، پُرم از بهانه های زیاد / اتاق کوچک من، از هوای «دوست» پُر است / اتاق کوچک من، بی هوای «دوست» مباد ... !/ [سهیل محمودی / خط زیبای استاد اسرافیل شیرچی]

هر آنچه منتظرش بودم اتفاق افتاد
دوباره عشق، خودِ عشق کار دستم داد

کجاست آنکه مرا شرحه شرحه می طلبید؟
که باز عشق مرا تکه تکه داده به باد

اگر چه زیستنم از بهانه خالی بود
به یمن عشق، پُرم از بهانه های زیاد

پرنده ای که نگاهش از آسمان پُر بود
به روی شاخه ی خالیم آشیانه نهاد

مرا به اسم صدا کرد با زبان بهار
تمام زندگی ام را به دست باران داد

کسی به عشق مرا خواند - در سیاهی محض -
که هرگزم نرود نام آبی اش از یاد :

زنی که سایه ی نیلوفرانه ی خود را
قلندرانه فکنده بر این خراب آباد

اتاق کوچک من، از هوای «دوست» پُر است
اتاق کوچک من، بی هوای «دوست» مباد