دستهایت هدیۀ زندگی اند به قلب همیشه تنهای من...

نگاهت

گذرگاهی است امن

تا من از یادگاری های تلخ بی کسی بگذرم!

می آیی در آغوشم و با من یکی می شوی

همچون نیلوفری که می پیچد به درختی تکیده و خشک

و نفست در رگهایم می دمد

تا شاخه های تمایلم دوباره سبز شوند

تنها تو میدانی راز جوانه را

چرا که خود همسفر بهاران و

هنگامه های شوریدنی