چراغ ها را روشن كنيد تا ببينم و باور نكنم تماشاچياني را كه براي صحنه های بدبخت زندگی ام كف مي زنند

مي گويم
چه چشم هاي تيزبيني دارد
وسرهاي بريده از شانه ي صندلي ها
حرف هايم را تا یيد مي كنند
مي گويم
چه راحت قلب ها را می دزدد
و دست ها
یک لحظه دکمه های پیراهنشان را امتحان می کنند
مي ترسم از صدايش بگويم و
صحنه هاي عاشقانه ي زندگي ام
از دهان هاي مختلفي پخش شود
مي ترسم از مردي
كه چشم ها و دهانش دست خودش نيست
و دلش را
ميان همين جمعيت تقسيم كرده است

گوش كن
اين جا بيش از اندازه سكوت است
مشكوكم و می ترسم
از سرهاي بريده
انگشت هاي خيره
دهان هايی باز
مي ترسم
از اين دروغ وحشتناك
كه قلبم را ميان حركات نمايشي اش شكسته است

چراغ ها را روشن كنيد
تا ببينم و باور نكنم
تماشاچياني را
كه براي صحنه های بدبخت زندگی ام كف مي زنند .

monire hosseini