به جز دو دیده ی اختر فشان که من دارم / نشان ز اختر شب زنده دار باید و نیست / مرا به غربت آیینه ها چه می خوانی؟ / که دل چو آینه ی بی غبار باید و نیست ... !

خزان عمر مرا نوبهار باید و نیست
بهار عاطفه را برگ و بار باید و نیست

به جز دو دیده ی اختر فشان که من دارم
نشان ز اختر شب زنده دار باید و نیست

غزاله های غزل در کمند بی هنری است
دلی به داغ غزل داغدار باید و نیست

چراغ صاعقه، فانوس آفتاب شکست
شهاب بارقه در شام تار باید و نیست

نفیر زاغ و زغن، در چمن نباید و هست
صفیر مرغ غزل خوان، هزار باید و نیست

کبوتران سحر را نشان چه می جویی؟
که روزنی به شب انتظار باید و نیست

مرا به غربت آیینه ها چه می خوانی؟
که دل چو آینه ی بی غبار باید و نیست

به روزگار، که عمرم تباه گشت و هنوز
فراغ خاطری از روزگار باید و نیست

مشفق کاشانی