ای مرا با شور شعر آمیخته / اینهمه آتش به شعرم ریخته / چون تب عشقم چنین افروختی / لاجرم شعرم به آتش سوختی / ... ! [فروغ]

آتش زدی در عود ِ ما

نظّاره کن بر دود ِ ما

باتوام دیگر زدردی بیم نیست
گر هست جز درد خوشبختیم نیست..هه

درد تاریکیست درد خواستن
رفتن و بیهوده خود را کاستن

زر نهادن در کف طرارها
گم شدن در پهنه بازارها

ازتو تنهاییم خاموشی گرفت
پیکرم بوی همآغوشی گرفت

عشق دیگر نیست این، این خیرگی ست
چلچراغی در سکوت و تیرگی ست

عشق چون در سینه ام بیدار شد
از طلب پا تا سرم ایثار شد

اینجاش رو خیلی دوسدارم...::

ای دوچشمانت چمنزاران من
داغ چشمت خورده بر چشمان من

پیش ازاینت گر که درخود داشتم
هرکسی را تو نمی انگاشتم....

این دگر من نیستم .. من نیستم...
حیف از آن عمری که با من زیستم....