#آسمانِ-زردِکم-عمق ساخته ی #بهرام-توکّلی / آسمانِ زردِ کم‌عمق ادامه‌ی منطقیِ #پرسه-درمه است و البته #جسورتر از آن. فیلمی‌ شخصی‌ست که اگر نمایشِ عمومیِ فیلمش مدّت‌ها به تعویق نمی‌افتاد زود تر از این ها روی #پرده بود . فیلم آشکارا شبیه فیلم‌های #معمول و #متداولِ سینمای این سال‌های #ایران نیست؛ بیش‌تر به تجربه‌های مستقلِ سینمای #آمریکا و #روپا شبیه است و هیچ بعید نیست جسارتش بابِ طبعِ #شماری از تماشاگران نباشد. روایت‌ِ زندگیِ این #زوجِ گرفتار که یکی اسیرِ 3افسردگی و توهّم و میلِ تباهی‌ست و یکی اسیرِ روزمرّگی‌های #زندگی ، روایتی #خطّی ندارد؛ مُدام در رفت‌وآمد است در این خانه‌ی پوسیده‌ی رو به #ویرانی و در فاصله‌ی این رفت‌وآمدهاست که گوشه‌هایی از دنیای‌شان را می‌بینیم؛ #دنیای پریده‌رنگِ زشتی که هیچ ربطی به سرسبزیِ دنیای آوای #موسیقی / #اشک-ها و لبخندها ندارد؛ دنیای ایده‌آلی که رسیدن به آن انگار فقط در خواب ممکن است؛ خوابِ #ابدی . نتیجه‌ی کار؟ بسیار دیدنی. از دست نباید داد..