آدم های دنیای من...از باران می گویند، که چه زیباست و رحمت خداست،اما وقتی می بارد می گویند "اه کی بند می آید، موش آب کشیده شدیم." این آدم ها "رحمت" را درک نمی کنند.

آدم های دنیای من...می گویند پدرو مادر نعمتند.اما وقتی آنها پیر می شوند آنچنان برایشان رجز می خوانند که گویی پدر نبودند... مادر نبودند...

این آدم ها "نعمت" را درک نمی کنند.

آدم های دنیای من...می گویند:" دوری و دوستی" اما وقتی دور می شوی آنچنان فراموشت می کنند که گویی اصلا وجود نداشته ای.

این آدم ها "دوستی" را درک نمی کنند.

آدم های دنیای من...گاهی آنقدر دوستت دارند که حس می کنی نفر اول قلبشان هستی،و گاهی آنقدر دشمن میشوند که فراموش می کنی دوستت بودند.

این آدم ها "دوست و دشمن" را درک نمی کنند.

آدم های دنیای من...قاصدک را زیبا و نوید آور خوشبختی می دانند،در حالی که وقتی به لباسشان می چسبد می گویند: اه، لباسمان کثیف شد."

این آدم ها "خوشبختی" را درک نمی کنند.

آدم های دنیای من...از عشق و دوست داشتن می گویند. اما وقتی عاشق می شوی می گویند: "عشق کشک است و آب و نان نمی شود."

این آدم ها "عشق" را درک نمی کنند.