اگرچه بارقه ی عقل و عشق همزادند/ میان عاقل و عاشق هزار منزل بود..

نه من به خویش گزیدم روال بد مستی
که پیر میکده بر این روال، مایل بود

خمیره ی گلِ آدم به شعله در فکنید
که هر چه بود مقدر مرا در آن گل بود

میان این همه هیهاي زندگی، تنها
نفس کشیدن بی دوست سخت مشکل بود

دریغ و درد که بسیار دیر دانستم
که راه منزل جانان ز روزن دل بود

به جان دوست که دیدم حواله خود میرفت
به کوچه اي که سراي گداي کاهل بود

بسی ز شیخ شنیدم صلاي استغراق
کسی که مأمن او در کنار ساحل بود

اگرچه بارقه ی عقل و عشق همزادند
میان عاقل و عاشق هزار منزل بود

به رمز گویمت این نکته ارفع! از سر صدق
که حق در آخر پس کوچه هاي باطل بود!

سید محمود توحیدی**ارفع کرمانی**