#نقاب-دوستی برکَن که رنج بی‌شمار آرد...

هـــــــــــــــــــــــزار چهره و هر چهره نیز پشت نقابی...

گِلی سیاه،که از آدمی گرفته لعابی

نجیب صورتکی،بر سوال خود زده،تا من،به مهرورزی او،وا کنم زبان به جوابی

ستاره پوشی این پرده را به خشم نگیری! ،

که مرحمی نشناسم،به جز مُسکّن خوابی...

به خواب میزنم این چشمهای حادثه جو را

تمام میشود آیا،چو بسته گشت کتابی؟!

ز پشت پرده چراغی گذشت... باورم این است

اگر چه باز مشامم شنید،داغ شهابی...

سپیده میزند و تشنه ام

ولی عطشم را در این نفس

نسپارم

به وعده های سرابی...!

"محمد علی بهمنی"