نگاهت را از من دریغ نکن ...

گاهــی دلــم می خواهــد میــان تاریکــی شــب همه چیــز را بگــذارم ؛ آرام و بی ســر و صــدا ؛ پــاور چین پــاورچین خــودم را ترک کنم تــا دور... و دیگــر بر نگـــردم ...

من از نگاه خسته ی پیران دردمند

من از فروغ دیده ی طفلان بی گناه

من از نیاز ریزش دیوارهای شهر

من از جواب پرسش خاموش هر نگاه

من از سحر که تیر کشد بر درنگ شب

من از شفق که رسم کند صحنه ی نبرد

من از غریو شهیه ی اسبان بی سوار

من از غبار خفته در آغوش راه ها

من از پرنده

ابر

شکوفه

درخت

سیل

از هرچه زندگی ست

حتی من از تلاش همین یاس پیرمان

کامسال هم بهار به فرقش شکوفه ریخت

احساس شرم می کنم و

رنج می برم.