دل را ز بی خودی سر از خود رمیدن است /جان را هوای از قفس تن پریدن است ...از بیم مرگ نیست که سرداده ام فغان /بانگ جرس زشوق به منزل رسیدن است ...دستم نمی رسد که دل از سینه برکنم /باری علاج شکر گریبان دریدن است ...شامم سیه تر است ز گیسوی سرکشت /خورشید من برآی که وقت دمیدن است...سوی تو ای خلاصه گلزار زندگی /مرغ نگه در آرزوی پرکشیدن است ...بگرفته آب و رنگ زفیض حضور تو /هرگل دراین چمن که سزاوار دیدن است ...با اهل درد شرح غم خود نمی کنم /تقدیر قصه دل من ناشنیدن است ...آن را که لب به جام هوس گشت آشنا / روزی (امین) سزا لب حسرت گزیدن است