مثل آب برای شکلات..

هـر یک از ما با یک قوطی کبــریت در وجودمان متولد می شویم
اما خودمان قادر نیستیم کبریت ها را روشن کنیم،
برای این کار محتاج اکسیژن و شمع هستیم.
در این مورد،
به عنوان مثال اکسیژن از نفس کسی می آید که دوستش داریم،
شمع می تواند هر نوع موسیقی، نوازش، کلام یا صدایی باشد
که یکی از چوب کبریت ها را مشتعل کند.
برای لحظه ای از فشار احساسات گیج می شویم و گرمای مطبوعی وجودمان را در بر می گیرد که با مرور زمان فروکش می کند،
تا انفجار تازه ای جایگزین آن شود.
هر آدمی باید به این کشف و شهود برسد که چه عاملی آتش درونش را پیوسته شعله ور نگه می دارد
و اگر کسی به موقع درنیابد که چه چیزی آتش درون را شعله ور میکند،
قوطی کبریت وجودش نم بر می دارد و هیچ یک از چوب کبریت هایش هیچ وقت روشن نمی شود...