گفتم :اخر این چه درستی ست ؟این درستی که به تباهی میبرد کدام درست است ؟چه درست ویرانگری ؟!!! گفت:قانون درست های دل سرانجام نمیشناسد ...تدبیر پایان ندارد ...فقط درست است ..درست.

گفتم :دل است دلم ,دل است دیگر, که راهه و بیراهه نمیکند,درست و بی درست نمیکند ,میرود, فقط می رود و رفت.

گفت:اری دل است ,اما دل که بیراهه ندارد ,هر عزم اغاز دلت, راهه ست ,درست است .. دیدی ,دلت بود که بیراهه نداشت ..که بیراهه نکرد و رفت.

این را که گفت اشفته ام کرد داد زدم :اما ..اما خطا بود ,خطا رفت, خطا رفت به بی کجا نه ناکجا.

انگار که دلش برایم بسوزد ..انگار که بخواهد ارامم کند ..دستم را گرفت, مهربانی چشمانش را به نگاه اشفته ام نوازش داد ..انوقت گفت:خطا نکرد,خطا نبود ,همین بی کجای دلت ,همین بیراهه ی رفته اش ..همین ها همه اش درست دلت شد که رفت ..درست دلت بود.
دستش را که به دستانم گره بود محکم تر بستم ..گفتم:پس این دردها ..همه ی این نرسیدن ها ..این همه به خاک افتادن های مرده گی ..این ها چه ؟
گفت :همه شان درست ِ دلهایشان همین بود..همین شده ست ..همین به خاک افتادن ها..همین به زانو خستن ها ..همه شان.

گفتم :اخر این چه درستی ست ؟این درستی که به تباهی میبرد کدام درست است ؟چه درست ویرانگری ؟!!!

گفت:قانون درست های دل سرانجام نمیشناسد ...تدبیر پایان ندارد ...فقط درست است ..
1391/11/12.

.