به سر می دوم رو به خانه ی تو/ که شاید بیابم نشانه ی تو/ فتاده ز پا خسته آمده ام/ که سر بگذارم به شانه ی تو/ به یادت به هر سو نظاره کنم/ ز داغت به تن جامه پاره کنم/ غمت گر به جانم شرر نزند/ هوای جنونم به سر نزند/ امید دلم در برم بنشین تا مگر زدلم غم برون برود/ وگرنه زچشم نخفته من تا سپیده دمان جوی خون برود/ زجور فلک مانده در قفسم تا به سنگ ستم پرشکسته مرا/ وگر این قفس را به هم شکنم تا کجا ببرد بال خسته مرا/ نخیزد نغمه مستانه تو/ شده پر گرد غم کاشانه تو/ گرفته شعر تو روی زمین را/ چرا زیر زمین شد خانه تو / به سر میدوم رو به خانه ی تو/ که شاید بیابم نشانه ی تو/ فتاده ز پا خسته آمده ام/ که سر بگذارم به شانه ی تو{ هوای جنون علیرضا قربانی}