سکوت گاهی زنیست با انگشتانِ خسته که آلبوم ها را ورق می‌زند. . .

که زمانی مادرِ زیبای کسی بوده
که زمانی دخترِ زیبای کسی بوده
که زمانی زنِ زیبای کسی بوده
و یک شب
پوست صورتش از نقاب اینهمه دیگر بودن
کهیر زده‌ست،
زنی که لبانش روزی
گواه خوش‌سلیقگیِ دنیا بود
و حالا جای پنج انگشتِ خسته بر غبار آینه‌ها یعنی
در این خانه زنیست،
که از چهرۀ خودش بیزارست

زنی که بیست سال
کلماتش ساکن لب‌های دیگر شدند
و بیست سال
به جای سکوت، بغضی برای شکستن داشت
و بیست سال...


زن
نگاهم کرد،
و من آن چشم‌ها را روزی
بر صورت زنی زیبا دیده بودم
نگاهم کرد،
و پیش از او نیز کوهی خسته می‌شناختم
که هیچ فریادی را پس نمی‌داد
نگاهم کرد،
و از شدت چشم‌هایش باران گرفت

زن
نگاهم کرد
تنها،
نگاهم کرد
و حرفی خسته در دهانش بود،
که اوقاتِ روز را تلخ می‌کرد.


سکوت
گاهی زنیست با انگشتانِ خسته
که آلبوم¬ها را ورق می‌زند
و انگشت می‌کشد
بر لبان دختری، مادری، زنی زیبا
و انگشت می‌گذارد بر سکوتِ لبان زنی دیگر.
.
.
.
لیلا کردبچه