اجباراً می‌شنیدیم، اراجیف می‌بافتند، چیزی برای اشک ریختن در میان صحبتهایشان پیدا نمی‌شد، اما او را می‌دیدم - میان جمعیت - تنها! و بغض در من بالا می‌رفت، که به سوگ مادر سیاه به تن کرده بود و شاید هیچ‌کس جز او از نبود مادر غمگین نبود ...