آل پاچینو : خدا دوست داره مراقب همه چیز باشه ، اون #قوانین رو بر خلافِ #غرایز انسان تنظیم میکنه و این کارش در واقع یک وقت گذرانی دائمیه ، خدا میگه: نگاه کن ولی دست نزن، دست بزن ولی امتحان نکن، مزه مزه کن ولی نخور

سه تا بازیگر استثنائی تو این فیلمن

آل پاچینو
کیانو ریوز
چارلیز ترون

عالی ِ

کیانو ریوز معمولا بنا به سبک بازیش خشک بازی میکنه و یکی از دلایلی هست که منتقدا خیلی بهش بها نمیدن اما من بازیشو چه تو ماتریکس ها، چه تو Devil's advocate و چه توی کنستانتین خیلی دوس داشتم ، بازیگر خیلی خوبیه
آل و ترون که اصلا جای بحث ندارن
فیلم معرکه ای بود

یکی از بهترین صحنه هاش هم صحنه ضجه زدن چارلیز ترون تو کلیسا و کنار زدن روپوشش و بدن برهنه ی شکنجه شدش توسط آل پاچینوئه
کل فیلم عالیه صحنه های دادگاه
رشدِ قارچیِ وکیل جوان و کلک هاش و روابط عجیب غریب آدمای فیلم
و آل پاچینو ......

دقیقا امیر این فیلم خیلی قشنگ پلات هاش چیده شده بود
دیالوگ های اخر فیلم بین آل و کیانو زمانیکه واقعیت رو براش تعریف میکنه هم جذابه

کیانو واقعا به حقش تو سینمای آمریکا نرسیده
شاید خودش هم خودشو اونقدی که باید باور نداره
تو کنستانتین واقعا عالی بود قدرتش یه جور بود ک انگار داشتم تاتر زنده نگاه میکردم
تو ماتریکس ها یکِشو دوس داشتم ولی نه اونقدر ...
کلا زیاد تخیلی بود ( من خودم زیاد خوشم نمیاد)
ولی دیالوگ های فیلمش خیلی خیلی خوب بود

کنستانتین یه فیلم فوق العاده پر معنی بود
ماتریکس ها نسخه ی اولش یه مفهوم خیلی قوی و مسیر خاصی رو دنبال کرد اما دو نسخه ی بعد صرف تموم کردن داستان بودن

ممنون کنستانتینُ ب یادم آوردی ، هوس کردم ببینمش باز.
ماتریکس هارو دقیقا درست میگی
یکشو که ساخته بودن ب امید قسمتهای بعدیش تهشُ باز گذاشته بودن ،ک ای کاش این کارُ نمیکردن...

کنستانتین برای من جذاب ترین صحنه ـش زمانی بود که شیطان وارد صحنه میشه ، یه طراحی شگفت انگیز برای لباسش داشتن تو این فیلم بعلاوه پاهای برهنه ، کنستانتین سراسر سمبل بود ، ببینم دارمش خودمم دوباره ببینمش

از دیشب هی دارم صحنه هاشو تو ذهنم مرور میکنم
واقعا این سکانسی که میگی باشکوهه
بیننده مبهوت صحنه و قدرت اجرا میشه
این جمعه وقت بشه میبینمش