هلیای من . . . زندگی طغیانی ست بر تمام درهای بسته و پاسداران بستگی. هر لحظه یی که درتسلیم بگذرد لحظه یی ست که به بیهودگی و مرگ را تعلیم می دهد . ..

هلیای من . . .

زندگی طغیانی ست بر تمام درهای بسته و پاسداران بستگی.

هر لحظه یی که درتسلیم بگذرد لحظه یی ست که به بیهودگی و مرگ را تعلیم می دهد .

لحظه یی ست متعلق به گذشتگان که در حال رخنه کرده است .

لحظه یی ست اندوه بار وتوان فرسا.

اینک ، گسستن لحظه های دیگران را چون پوسیده ترین زنجیرهای کاغذی بیاموز.

باری گریختن ، تنها از احساسات کودکانه خبر می دهد اما تکرار در گریز، ثبات در عشق را اثبات می کند.

من ایمان دارم که عشق، تنها تعلق است . عشق ، وابستگی ست .

انحلال ، کامل فردیت است در جمع.

عشق ، مجموع تخیلات یک بیمار نیست .

آنچه هر جدایی را تحمل پذیر می کند اندیشه ی پایان آن جدایی ست .

زندگی، تنهایی را نفی می کند و عشق بارورترین تمام میوه های زندگی است .

بیاموز که محبت را از میان دیوارهای سنگی و نگاههای کینه توز، از میان لحظه های سلطه ی دیگران

بگذرانی.

امروز، برای من ، روز خوبی نیست . روز بد تنهایی ست . اینجا را غباری گرفته است .

پنجره ها نمی خندند و آب نمی جوشد و بوی مستی آفرین تن تو در این کلبه نپیچیده است.

یاد تو هر لحظه با من است . اما یاد ، انسان را بیمار میکند .

اینجا هیچکس نیست که غروبها را به من خوش آمد بگوید . روز بد تنهایی مرگ بی دلیل را به خاطر من می آورد.

مرگ روزهای خوب را ، همه ی حکایتها را

مگذار که خالی روزها و سنگینی شبها در اعماق من جایی از یاد نرفتنی باز کند.

ما برای فرو ریختن آنچه کهنه است آفریده شدیم .

در ما دمیدند که طغیان گر و شورش آفرین باشیم و به یاد بیاور آنچه را که من در این راه از دست داده ام .

به یاد بیاور که در این لحظه ها نیاز من به تو نیاز من به تمامی ذرات زندگی ست ....!