و این احتیاج #گاه ـی زیاد می شود ...

که در یک بعدازظهر بهاری وقتی که به باران نگاه میکنی که چطور درختها و برگها و دیوارها و آدمها و خیابانها را خیس و لطیف می کند، وقتی متعجبی که باران از پسِ شیشه چطور صورت ترا خیس کرده است، آن وقت میفهمی که یک خلا بزرگ جائی توی دلت لانه کرده است.

آن وقت میفهمی که چقدر به #دیگران احتیاج داری.

آن وقت میفهمی که چقدر دلت میخواهد #دیگران ِ خودت را داشته باشی.

اصلا میخواهی دستِ یک #دیگران را بگیری، قدم به قدم بیاوری و بنشانی­‏ش میان دلت. روی آن قالی سرخ آفتاب خورده. درست زیر آن وان یکاد و چراغ ها و تنگ ها و شمعدانی ها… یک چای خوشرنگ جلویش بگذاری، دو زانو بنشینی به تماشایش ...

اینجور مواقع میفهمی که چقدر تشنه ای…