و حالا بلند شو، اسماعیل! به بیمارستان ها و تیمارستان ها و آینده ها بگذر! و به خیابانها و گورستانها، جنگ است اسماعیل، جنگ است

به یاد شبی می افتم که پسرم دو روزه بود


با گونه هایی مثل حباب نارنج


چه نیمه شبی بود در بیمارستان!


زنم از کنار پرده ماه را می پایید که در آسمان بولوار شناکنان می رفت


تو ناگهان کنار در اتاق با آغوشی از گل ظاهر شدی:


"چگونه آمدی؟ ساعت ها از وقت ملاقات گذشته است اسماعیل


گفتی: بیمارستان ها و تیمارستان ها بروی "آینده" بازند"


و حالا بلند شو، اسماعیل! به بیمارستان ها و تیمارستان ها و آینده ها بگذر!


و به خیابانها و گورستانها، جنگ است اسماعیل، جنگ است


و اسماعیل ها براستی ذبح می شوند...


زجر روانم بود که مرا این چنین شطح خوان کرد


ای دیوانه، دیوانه تر از خود، چرا مرده باشی و من ندانسته باشم؟


چرا من زنده باشم و تو مرده باشی؟