از قدیم گفته بودند وقت طلاست و هیچ چیز گرانبهاتر از عمر انسان نیست که می‌گذرد. ولی این روزها تنها چیزی که ارزش ندارد احتمالا وقت است. مدتی بود که تاخیر در پروازها یا حرکت اتوبوس و قطار آنقدر رایج بود که شوخی کردن در مورد آنها به صداوسیما هم کشیده شده بود. این تاخیر‌ها مثل بیماری‌های خطرناک به همه‌جا سرایت می‌کنند٬ بعد از هواپیما‌ها نوبت تاخیر‌های دقیقه‌ای شروع کنسرت‌ها و تاخیر ۲۰ دقیقه‌ای سینما قبل از شروع فیلم‌هاست. تاخیر و تلف شدن وقت برای همه ما عادی شده. آنقدر عادی که حتی مسئولین برگزاری کنسرت‌ها و همایش‌ها و ... حتی زحمت یک عذرخواهی ساده را هم به خودشان نمی‌دهند. و البته از آن بدتر ما هستیم که با وجود همه اینها هیچوقت هیچ اعتراضی نکردیم و نمی‌کنیم. اگر وقت ما طلا بود حتما قدرش را بیشتر می‌دانستیم.