من دختران و پسران بسیاری را میشناسم که تمام هدفشان از طرح مساله ئ عشق, رسیدن است.

عجب جنجالی به پا می کنند! عجب در گیر می شوند !

اعتصاب غذا. تهدید به خود کشی. قرصهای خواب آور. تهدید. گریه. سکوت. فریاد,

و سر انجام, رسیدن. مشکل اما از همین لحظه آغاز می شود.

با اولین شست و شوی پرده ها ; لب پر شدن بشقاب ها ; بوی کهنگی گرفتن جهیز ، می مانند معطل.

قصد بی حرمتی به هم را که ندارند. بی حرمتی, فرزند کهنگی ست, فرزند تکرار.

این را باید می دانستند که رسیدن , پله ئ اول مناره یی ست که بر اوج آن,

اذان عاشقانه می گویند...

بگذار خالصانه قبول کنیم کوچکیم تا بتوانیم بزرگ شویم.عوض شویم رشد کنیم و دیگری شویم ...

بدانیم مشکل زندگی را مشکل می کند. مشکل به زندگی معنی می دهد.

شیرینی زندگی از آنجا سرچشمه می گیرد که تو ، بر مشکلات غلبه کنی.

بدون این غلبه ، زندگی مان خالی خالی ست...

عیب ندارد حوصله داشته باش. قیمت عشق همیشه بیش از تحمل آدمیزاد بوده است.