تويي كه #نم پس نمي دادي ، از چشمانم چكيدي

جاي بوسه هايت گونه هاي خاطراتم را قلقلك مي دهد. چه شد بانو؟؟؟ من شيرين بودم يا ديگر چيزي براي ماندن نبود

هر روز در اين سلول انفرادي از تو مي نويسم. تو كه نباشي اينجا، متهم به حبس خواهم بود. غريبي ميكنم

آنقدر خسته ام از بودن هايي كه هيچش نيست. تبل هاي خالي را يدك ميكشند. تظاهر. تظاهر. تظاهر

از تو چه پنهان قصد دارم شعري بسرايم براي سنگ مزارم. ساده ، عميق. سرشار از حس زدگي. آه. ببين چه شاعرانه سرودم. بخوان.


#تو

نمیخواستم بنویسم فکرکردم شاید ادامه داشته باشه....چقدر تلخ و زیبا

#تو سهم من كه نبودي، ازآن سنگم باش. بگذار زندگي ام را ملودرام بخوانند. تو تو تو تا بينهايت.

جايي ميان كهكشان راه شيري. چه فرقي ميكند.

دلم ميخواهد كنار پنجره اي بايستم و نظاره گر فوجي از پرندگان شمال باشم. تيك تاك ساعتي كه نبودنت را هر لحظه فرياد خواهد زد.

ببار باران. همنوا با من ببار. ميزان ضربت يكيست. سكوت سكوت سكوت. و دنيايي كه سراسرش خفقان است. و من هنوز به دنبال نيمه پر ليوانم.

يك فنجان چاي و نقطه اي كه بر سر راه كلماتم سد مي شود.

جز سردرد چيزي نداشت