@سـكوت ِ عــاطــفه ها . . . قطعه ی زیبایی بود

درد و دل دارم هـَمی با تو دِلا
تو ولی بی ما خوشی آخر چــرا!
درد ِ من درمان تو بودی یار ِ من
روی خوش از من گرفتی تو چرا!
مهر دل را بر سر ِ راه تو دادم نازنین
بی محابا تو گذشتی از دیار ِ ما چرا!
دیدار ِ تو در جان ِ من ِ بی کس ماند
دل ندیدی،دل ندادی تو به من آخر چرا!
هر دَم همه دم اسم تو بر لب جاریست
جاریست نامَت،تو جفا کردی چرا!
یک دم بریدم و دیدم روی ماه ِ تو
تو بریدی از من و این دل آخر چرا!
دلم سیر شد از این بوی ِ دوری ِ یار
رفتی و نقش قدم هایت اینجاست چرا!
من بال و پری در قفسی دارم و بَس
من مرغ پر و بال شکسته ام چرا!
سال نیکو ،بخت عالی مـال ِ تو
دل ندادی،دل بریدی تو چرا!
فصل ِ گل های ِ بهاری ِمنی
عاقبت باران ِ پاییزی شدی آخر چرا!
دربه در شد این دلم در راه ِ یار
راه یارم را تو گـُم کردی چرا!
فتنه گر بودی ندیده چَشم من
عهد بستی،دل شکستی تو چرا!
ساقی ِدل خسته ی روح ِ منی
روح من را تو گرفتی از تنم آخر چرا!
بی دلیل و بی صدا اَشک ِ منی
اشک من بودی و خندیدی چرا!
دیر شد مرغ دلم هم پر کشید
پر زد و سوی دلت آمد چرا!
من ماه ِ شبم با تو دلم غم زده نیست
من بی تو شبی تاریک و تو روزی چرا!
سرد و گرم ِ روزگارت را چشیدم نازنین
سردی اما با من و این دل چرا!
چاره ی دل از که جویَم تا گرفتارم شوی
تو هنوز هم پر زدی در آسمان تنها چرا!
داستان ِ عشق بی تو خواندنی ترمی شود
گـَر گله داری بگو تو هم چرا!
یک سوال و یک جواب خواهد دلمگ
ر مرا خواهی ،پس چرا !بی ما چرا؟!