اکنون چهار سال تمام است که باران می بارد،

اکنون چهار سال تمام است که باران می بارد،

بر زمینی که سراسر بلوط است و

اُکالیپتوس است و

سپیدارهای بلند!

درخت سیب است و انجیر است و زیتون...

کلاغی بر شاخه انجیری نشست

و ما در چنین هشت ماهه گی دگردیسی مان

در قالب انجیری خورده شدیم!

تو با من بودی و من با تو!

تو در من بودی و

من در تو!

و هنوز کلاغ سیاه نبود!

بلوطِ تنومند، توصیف نمی شد!

وعطر اُکالیپتوس نامی نداشت!

باران، خیس نمی بارید!

سیب میوه نبود

وانجیر، بی نامِ انجیرشب را به روز می کشاند و روز را به شب

و زیتون نمادِ هیچ چیز نبود،

که توصیفُ اسمُ استعاره و نمادُ رنگ، نیاز انسان بود

و انسان نبود... هنوز!

مُردیم همراه با یک کلاغ در ساحل یک روز خشک،

تا این پایان دگردیسی مان باشد...

برای زایش نهائی انسان

در هیئت آشنای این روزها مُردیم...

- آری -

و زمان همچنان بی نام،

در چرخه مقتدرات می گذشت!...

.

.

.

ما به زودی به دنیا می آمدیم...

" حسین پناهی "