تو می ایی خدایی میکند باران

همچنان تا دیرگاه شب

طعم باران باش.

از پس این شعر تنها من

از پس این بوسه تنها تو...

::

و غمگین که باشی

جهان با دری بسته فرقی ندارد.

::

هر صبح پنجره

هر صبح آفتاب

عطر تو باز در کلماتم چه می‌کند؟

::

هر روز بیشتر

در باور منی

در ذهن من

نسیم تو هر لحظه حاضر است.

::

حرف‌هایت

اهتزاز نسیم است

در شب شرجی من.

::

دنیا

از ویرگول و نقطه و این چیزها پُر است

از حرف‌های قطعی

از متن‌های قفل

من تشنه شگفت‌ترین حرف عالمم.

::

در نفس‌هایم

بی‌قراری می‌کند پروانه و باران

من هنوز از طعم لب‌های تو مبهوتم.

::

و علی‌رغم این جلوه‌های مکرر

عشق ای عشق!

در رگم مثل باران

تازگی کن.

::

تو می‌آیی

خدایی می‌کند باران.

::

پر از نجوا

پر از بوسه

لبان تو، لبان تو، لبان تو...

::

دست‌هایم کرختند

شور اردیبهشتی بیاور.