بعد از آن ديوانگی‌ها ای دريغ / باورم نايد كه عاشق گشته‌ام / گوئيا «او» مرده در من كاينچنين / خسته و خاموش و باطل گشته ام ... !/ [فروغ]

هر دم از آئينه مي پرسم ملول
چيستم ديگر، بچشمت چيستم؟

ليك در آئينه مي بينم كه، واي
سايه اي هم زانچه بودم نيستم

همچو آن رقاصه هندو به ناز
پاي مي كوبم ولي بر گور خويش

وه كه با صد حسرت اين ويرانه را
روشني بخشيده ام از نور خويش

ره نمي جويم بسوي شهر روز
بي گمان در قعر گوري خفته ام

گوهري دارم ولي او را ز بيم
در دل مرداب ها بنهفته ام

مي روم ... اما نمي پرسم ز خويش
ره كجا ... ؟ منزل كجا ... ؟ مقصود چيست؟

بوسه مي بخشم ولي خود غافلم
كاين دل ديوانه را معبود كيست

«او» چو در من مرد، ناگه هر چه بود
در نگاهم حالتي ديگر گرفت

گوئيا شب با دو دست سرد خويش
روح بي تاب مرا در بر گرفت

آه ... آري... اين منم ... اما چه سود
«او» كه در من بود، ديگر، نيست، نيست

مي خروشم زير لب ديوانه وار
«او» كه در من بود، آخر كيست، كيست؟