دل به زخمی شعله ور شد . . .

چون نامه عيسی به هارون الرشيد رسيد دستور داد امام را از بصره به بغداد ببرند و او را به فضل بن ربيع سپرد. هارون الرشيد مکرر پيغام می فرستاد که ايشان را شهيد کنند و فضل قبول نمی کرد و می گفت اين کار از من برنمی آيد و چون هارون دانست که فضل هر شب خود طعام برای امام می فرستد و نمی گذارد از جای ديگری غذا دريافت کند، دستورداد برای امام طعام ببرند. امام چون طعام را می خورد رو به آسمان کرد و گفت: «می دانی که به تناول اين غذا مجبورم.»

و چون آن شب طعام را خورد، اثر زهر در بدنش ظاهر و بيمار شد. روز چون طبيب بر بالينشان آوردند و از امام حال ايشان را پرسيد، امام پاسخ نداد. طبيب اصرار کرد. سرانجام امام(ع) کف دست خود را به سوی او گرفت و گفت علت اين است. طبيب ديد که دست امام کبود شده است. از جا برخاست و نزد آنان رفت و گفت: «به خدا که او بهتر از شما می داند که با او چه کرده ايد» و امام(ع) از اين عارضه به جوار رحمت حق و پدران طاهرينش پيوست. سلام خداوند بر حضرت امام موسی کاظم(ع) آن روز که متولد شد ، آن روز که شهيد گرديد و آن هنگام که در صحرای محشر حاضر خواهند شد.

شهادت امام موسی بن جعفر علیه السلام تسلیت باد.