قبلنا همیشه با دوستام میرفتیم کوه ، ولی گاهی هم پیش میامد که هوس میکردم تنهائی برم تو طبیعت یه بار تو اردیبهشت سه چهار سال پیش وسط هفته هم بود تنهائی رفتم دشت لار ، یه دشت زیبا با گلای زرد بالای لواسان ، زیر پام چمن ها با کلی آب که وقتی پامو میزاشتم روش توش فرو نمیرفت ولی یه شعاع پنجاه سانتیُ مثه دایره زیر پام درست میکرد ، انقدر خوب بود که گفتم سالی سه چهار بار میام تا نزدیکای عصر اونجاها بودم ، داشتم بر میگشتم که سه چهار تا حیوون بزرگتر از سگ دیدم دارن میان طرفم ، یه نفر آدم هم اون طرفا نبود ، فقط یه چوبدستی همراهم داشتم با یه کارد میخواستم فرار کنم ولی میدونستم بدتر جری میشن ، چوبو بردم بالا سرم شروع کردم به چرخوندن و چند قدم آروم رفتم طرفشون یهو وایسادن و پشتشونو کردن بهم ، یه کم دلو جرات پیدا کردم با تمام وجودم داد زدمُ چن قدم طرفشون دوئیدم ، یهو دیدم پا گذاشتن به فرار ، منم برگشتمُ از طرف مخالف شروع کردم به فرار / تو اون لحظات به اندازه ی کل عمرم سوره های جزء سیُ آیت الکرسیُ صلواتُ دعای فرجُ اینا خونده بودم / دیگه تنهائی نرفتم اونجور جاها