جودی!.....

کاملا با تو موافق هستم که عده‌ای از مردم هرگز زندگی نمی‌کنند و زندگی را یک مسابقه دو می‌دانند و

می‌خواهند هرچه زودتر به هدفی که درافق دوردست است ، دست یابند و متوجه نمی‌شوند که آن‌قدرخسته

شده‌اند که شاید نتوانند به مقصد برسند و اگرهم برسند ، ناگهان خود را در پایان خط می‌بینند .

درحالی که نه به مسیر توجه داشته‌اند و نه لذتی از آن برده‌اند.

دیر یا زود آدم پیر و خسته می‌شود ، درحالی که از اطراف خود غافل بوده است .

آن‌وقت دیگر رسیدن به آرزوها و اهداف هم برایش بی‌تفاوت می‌شود و فقط او می‌ماند و یک خستگی بی‌لذت

و فرصت و زمانی که ازدست رفته و به دست نخواهد آمد ...

جودی عزیزم!

درست است ؛ ما به اندازه خاطرات خوشی که از دیگران داریم ، آنها را دوست داریم و به آنها وابسته

می‌شویم . هرچه خاطرات خوش‌مان از شخصی بیشتر باشد ، علاقه و وابستگی ما بیشتر می‌شود .

پس هر کسی را بیشتر دوست داریم و می‌خواهیم که او هم بیشتر دوست‌مان بدارد ، باید برایش خاطرات

خوش زیادی بسازیم تا بتوانیم دردلش ثبت شویم .

دوستدار تو: بابا‌ لنگ‌ دراز