با دیدن فیلم برف روی کاج ها هِی دلم لرزید هی چشمام گرم شد هِی تو فکر فرو رفتمُ صحنه ها وُ دیالوگارو از دست دادم ، شاید اینم باید مثه خیانتکار چن بار ببینم

فیلمی پر از زنانگی... عالی

حس این ک آدم خودشو جای بازیگرا و توی اون موقعیتا بزاره همیشه برام جالب بوده
ولی نتیجه ش همیشه خوب نبوده

تو سینما ک نشسته بودیم. ردیفای بقل همه ش حرف می زدن و بلند می خندیدن وسط فیلم. انگار هیچکسی تو زندگیش روزای سیاه سفید نبوده. اصن کسی تو جریان فیلم ننداخت خودشو. اینقد عصبانی بودم که دقیقه 45 فک کنم داد زم سرشون و ساکت شدن... این فیلم پر از ذغذغه بود. چیزایی ک خیلیا خودشو یا مشابهشو خیلی خوب تجربه کردن.

این جور فیلما یه جورن که حس میکنی یا قبلا تو زندگیت اتفاق افتادن یا در آینده حتما مشابهشو خواهی داشت
حالا اون روزهای خاکستری که میگین هم تو زندگی مشترک همه هست
یه روزائی هست که دلت به هیچی گرم نیست
حتی به هدیه ای که برات گرفته شده
ولی شاید همون یه روزی انگیزه ت بشه برا ادامه دادن

... و این انگیزه های مثبت و منفی که همیشه هستن

دقیقن! و مهمترین ویژگی فیلم جدای کاراکترها فضای سیاه و سفیدش بود. که نقطه ی پررنگ فیلم بود

به این دقت نکرده بودم ممنون ک گفتین، تو پست گفتم نتونستم فکرمو جمعو جور کنم همه ش چیزای مختلف میامد تو ذهنم
شاید باید فیلمشو باز ببینم ، با این ک خیلیا معتقدن ضعیف بوده ولی من خوشم اومد و پیمان معادی آینده خوبی تو سینمای ایران داره و حتی جهان

درسته برا همین فضاهای سفیدو سیاهش بود ک آدم ناخودآگاه یاد عکسای قدیمی و کلی خاطره خوب یا تلخ تو گذشته ش میفتاد