#93

93 روز گذشت. . .

مثِ یه طناب ِ دار بود. . . روز ها و روز ها و روز ها مردن ُ زنده نشدن!
اما بالاخره 93 روز ِ پیش طناب پاره شد!

درسته که خوردم زمین. . . درسته که کمرم شکست/ اما بلند شدم بدون اینکه دست ِ کسیُ بگیرم.
هنوز زخمای حلقه ه ِ روی گردنم ِ ولی دلخوشم. . .به همین نفسای گاه ُ بیگاه که سر ِ پام نگه داشته. . .دلخوشم به آدمای ِ غریبه ای که بیشتر از همه ی اون سه نقطه هام{!!!!!!!!!وادامه دار} برام ارزش دارن. . .! وای که اگه نبودن/نبودین ..هوووف

این قلب ِ نیمه مُرده خیلی حرف داره واسه گفتن/اما قول دادم به یه نفر همیشه بخندم: )