حالا که فارغ التحصیل شدم ، میخوام برم دنبال علایق نوجوانیم. یادش به خیر چقدر عالی نقاشی میکشیدم . انقد بی محلی کردن به نقاشی هام ، که دیگه نکشیدم . چند ساعت وقت میذاشتی پای یه طرح ،آ خرش که تموم میشد و نشون بقیه میدادم ، این واکنششون بود : یه نگاه کلی میکردن ، لبخندی رو صورتشون نا خو آگاه مینشست ، میگفتن چقدر قشنگه،نگام میکردن و میپرسیدن :خودت کشیدیش؟میگفتم آره . دوباره نگاه نقاشی میکردن. و بعد پسش میدادن و میگفتن آفرین . کل این قضایا 40 ثانیه طول میکشید . و بعدش دیگه هیچ صحبتی در مورد اون طرح و کلا" نقاشی و این مدل قضایا نمیکردن . میرفتن پی کاری که تا قبل دیدن نقاشی انجام میدادن . یعنی با این که بهترین نقاشی ها رو میکشیدم نسبت به سنم ، ارزش چند ساعت زحمت من ، 40 ثانیه توجه اونا بود. شاید زیادی حساس بودم و باید پوست کلفت تر میبودم و ادامه میدادم . به هر حال نشد . حالا اون پوست کلفتو دارم. خوبی سن زیاد همینه خوش به حال اونایی که ازهمون بچگی ، عقلشون بالغ میشه . اتلاف عمری اونا ندارن . که البته تعداد کمی هستن