گاهی وقتا هیچ خاطره ای تو ذهن آدم نمی آد ، انگار از اولش هم هیچی نبوده، اینجور وقتا فقط یه صفحه کاغذ سفید تو مخت نقش میبنده / همه چی آرومه من به کی دل بستم؟ خدایا چرا یادم نمی آد؟

اگه میشد چی ؟

که هیچ خاطره ای تو ذهنت نیاد . . .
که وقتی داری باهاش عاشقی ها میکنی یهو چیزی تو رو یاد ِ اون خاطره ها نندازه که لبخندتو یهو بخوریش... که بپرسه چی شد؟ و باز دروغ! هیچی . . .

لبخندتو یهو بخوریش... که بپرسه چی شد؟ و باز دروغ! هیچی . . .
و بعدش یه نفس عمیق و ادامه ....

درسته گاهی دوس داریم دلمون میخاد یادمون نیاد

شاید از دسته خاطره هاییه که آزارت نمیده که دلت میخادو یادت نمیاد . . .

شاید
یاد یه کتابی افتادم که خوندمش ولی اسم کتابه هم یادم نمیاد / یه کتابی مثه کتاب کوری

اونجایی که زن پزشکه میگه :ما کور نشدیم، ما کور هستیم، کور اما بینا، کورهایی که می‌توانند ببینند، اما نمی‌بینند.
مثه همین خاطره ها!

به چه جای خوبی اشاره کردین
ممنون

: )
خواهش!

من یاد یه کتاب دیگه افتادم که اسمش الان یادم نمیاد ، شاید شیری و سفید شدن ناگهانی دنیای اطراف تو کتاب کوری منو یاد این پست میندازه

تو این کتاب نحوه کور شدن اولین مرد و نوع توصیفش خیلی جالب بود برام و این که یه روز همه مردم شهر دیگه هیچی نمیبینن
و جائی که زن پزشک ب خاطر غذا خودفروشی میکنه برام جالب بود که یه آدم تو اون سطح انقد پائین میاد
و نکته دیگش این که تو این کتاب هیشکی اسم نداره پزشک ، زن پزشک ، دختری که عینک دودی داشت و ....

و اولین مردی که تو چهار راه یهو کور شد . . .
منو یادِ چیزای خوب خوب انداختید!

برای منم خیلی خوب بود
ممنون

: )