@امیرحسیــن :-) #قرآن #کریم میگه به #بت های مشرکین #دشنام ندهید قرآن کریم میگه در جواب حرفهای جاهلان با سلام - سخن نیکو- به آنها پاسخ بدهید وَ عِبَادُ الرَّحْمَنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الارْضِ هَوْنًا وَ إِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَهِلُونَ قَالُوا سَلَمًا #پیامبر صلی #الله به هیچ کس دشنام نمیدادند و توهین نمی کردند. در فتح مکه به ابوسفیان که مرکز فتنه بود توهین نکردند امام علی علیه السلام حتی اجازه ندادند به کسی که فرق ایشان را شکافته بود توهین شود #امام #علی #علیه السلام به همان عثمانی که شما لعنتش می کنید آب رساندند امام #حسین علیه السلام در روزی که تسلط بر آب فرات داشتند آن را بر سپاه پسر قاتل پدر و برادر خویش نبستند شما نمی توانید از قرآن ،پیامبر و امامان خود جلوتر باشید و متفاوت رفتار کنید صرف اینکه چون استادتان این کار را کرده باشد شما بدون تفکر تقلید کنید شیوه اعراب جاهلی است که بدون تفکر به شیوه پدران خود عمل می کردند به همین دلیل است که قرآن با جملاتی با آغاز افلا تعقلون ..افلا تفکرون افلا تدبرون و جملات دیگر انقدر به #تعقل و #تفکر توصیه کرده است قحطی #عبادت و #دعا که نیامده است !

من هم در پاراگراف آخرم گفتم شما نمیتونید خودتون رو مسلمون بدونید و بر خلاف قرآن و پیامبر و امامان رفتار کنید . خودتون رو دوستدار حضرت زهرا بدونید بر خلاف شیوه پدر ،شوهر و فرزندانشون عمل کنید

والسلام علی من اتبع الهدی

ان الذین یؤذون الله و رسوله لعنهم الله فی الدنیا و الاخره و اعد لهم عذابا مهینا (سوره احزاب آیه 57)

اولئک یلعنهم الله و یلعنهم اللاعنون (سوره بقره آیه 159)

اولئک علیهم لعنه الله و الملئکه و الناس اجمعین(سوره بقره 161)

حسین بن ثویر و ابوسلمه سراج نقل کرده اند که: از امام صادق علیه السلام شنیدیم که آن حضرت بعد از هر نماز واجب لعن می کرد چهار مرد ملعون و چهار زن ملعون را. اما مردان عبارتند از: ابابکر, عمر, عثمان, معاویه و زنان عبارت بودند از: عائشه,حفصه, هند و ام الحکم خواهر معاویه. (الکافی ج3 ص342)

حال قضاوت با شما خواننده گرامی آیا چنین کسی که نسل اندر نسل زنازاده هستند، شایسته خلافت هستند؟
عمر لعنت الله علیه همان کسی است که هنگامی که آیه حرمت شراب نازل شد گفت این سخت ترین چیز برای من است.
عمر لعنت الله علیه همان کسی است که به خاطر مستی چندین رکعت به نماز اضافه کرد و مردم احمق و نادان پشت سر او نماز می خواندند.
عمر لعنت الله علیه همان کسی است که در لحظات به درک واصل شدن درخواست شراب کرد.
باز هم قضاوت با شما خواننده گرامی که آیا کسی که دائم‌الخمر بوده شایسته خلافت بر مسلمین را دارد؟
و هزاران چرای دیگر و اما و اگر.

در مورد آیات باید بروم ببینم که در مورد چه کسانی است بعدا جواب می دهم
در مورد کتاب اصول کافی تا جایی که من میدانم تمامی احادیث و روایات بیان شده در آن به یک اندازه معتبر نیستند
اما در مورد عمر ازآنجایی که برای خود من هم سوال بوده مطالعاتی داشته ام:

اول اینکه مدرک قاطعی مبنی بر شراکتش در ماجرای حمله به خانه حضرت زهرا وجود ندارد .
بر فرض هم که عمر انسان بدی بوده و شرابخوار بوده . این دلیل بر آن نمی شود که شما اجازه توهین و فحاشی به او را داشته باشید. شما اگر در شهری باشید که افرادی در آن شرب خمر کنندهر روز به در خانه آنان رفته و فحاشی میکنید؟

اکثر شاهان و امرای حال حاضر کشورهای عربی که هم شرب خمر می کنند و هم استبداد شدیدی دارند، اگر به حج بروید حاضرید بروید جلوی کاخ آنان و بلند لعنتشان کنید- در حالی که آنان زنده اند و حق دفاع دارند و البته این کار ضرر شخصی برایتان دارد-؟؟
به نظر شما اگر عمر در آن ماجرا موثر و مقصر بود امام علی علیه السلام ساکت می ماندند؟ و چرا؟
منابعی هست - که البته من آنها را ندیده ام - مبنی بر اینکه امام علی علیه السلام دختری از دختران خود را به عقد عمر در آوردند. اگر عمر قاتل همسر ایشان و دختر رسول خدا بود آیا این کار را می کردند؟

همین عمر در جایی بیان می کند که اگر علی علیه السلام نبود،عمر هم نمی بود - نقل به مضمون- به نظر شما اگر روابط امام با او خصمانه بود او چنین حرفی را می زد؟
به نظر شما اگر حضرت علی علیه السلام در آن زمان - حکومت ابوبکر،عمر و عثمان- آنان را شر و سیاهی و کفر و الحاد مطلق ،آنطور که شما تصور و بیان می کنید می دانستند. در برابر حکومت چنن افرادی سکوت می کردند؟ و اساسا وظیفه ایشان نبود که علیه چنین افرادی جهاد کنند؟!
آیا همین عمر نبود که بعد ار فتح فلسطین مسجد قبة الصخره - که برخی به غلط آن را مسجد القصی و قدس می دانند- را بنا نمود؟
قطعا عمر نه به آن سفیدی است که برخی حامیانش می گویند و نه به آن سیاهی که شما تصور می کنید اما همانطور که قبلا گفتم بدی یک فرد مجوز توهین به او نیست . و توهین به افرادی که حتی به ظاهر مسلمان باشند - نظیر ابوسفیان- از سوی پیامبر و ائمه انجام نمیشده است.
متاسفانه غالی گری و افراط در شیعه مشکلی است که وجود داشته و دارد. یکی از افرادی که به این آتش دامن زد شاه اسماعیل اول صفوی است .

پیشنهاد می کنم کتاب " شاه اسماعیل اول صفوی پادشاهی با اثری دیرپای بر ایران و ایرانی " را مطالعه نمایید تا متوجه شوید این نوجوان زیرک افسارگسیخته چگونه با ایجاد دشمنی بین شیعه و اهل سنت به قدرت و شوکت رسید و البته بذر کینه ای کم خردانه را در دل هر دو طرف کاشت

من فقط و فقط می گم بنا بر قرآن و عقل و سیره پیامبر و امامان رفتار کنیم و سعی نکنیم از پاپ کاتولیک تر باشیم !

در مورد آیه اولی که بیان فرمودید :
معناى اينكه خدا آزار دهندگان پيامبر (صلى اللَّه عليه و آله و سلم) را در دنيا و آخرت لعنت كرده است‏]
" إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِيناً" همه مى‏دانيم كه خداى تعالى منزه است از اينكه كسى او را بيازارد، و يا هر چيزى كه بويى از نقص و خوارى داشته باشد به ساحت او راه يابد، پس اگر در آيه مورد بحث مى‏بينيم كه خدا را در اذيت شدن با رسولش شريك كرده مى‏فهميم كه خواسته است از رسول خود احترام كرده باشد، و نيز اشاره كند به اينكه هر كس قصد سويى نسبت به رسول كند، در حقيقت نسبت به خدا هم كرده، چون رسول بدان جهت كه رسول است، هدفى جز خدا ندارد، پس هر كس او را قصد كند، چه به خير و چه به سوء، خدا را قصد كرده است.
در آيه مورد بحث افرادى كه در صدد بر مى‏آيند كه رسول خدا (ص) را اذيت كنند، به لعنت در دنيا و آخرت وعده داده شده‏اند، و" لعنت" به معناى دور كردن از رحمت است، و چون رحمت مخصوص به مؤمنين، عبارت است از هدايت به سوى عقايد حق، و ايمان حقيقى و بدنبال آن عمل صالح، در نتيجه دورى از رحمت در دنيا، به معناى محروميت او از اين هدايت است، و اين محروم ساختن جنبه كيفر دارد، و در نتيجه همان طبع قلوبى است كه در آيه" لَعَنَّاهُمْ وَ جَعَلْنا قُلُوبَهُمْ قاسِيَةً" «1» و آيه" وَ لكِنْ لَعَنَهُمُ اللَّهُ بِكُفْرِهِمْ فَلا يُؤْمِنُونَ إِلَّا قَلِيلًا" «2» و آيه" أُولئِكَ الَّذِينَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ، فَأَصَمَّهُمْ وَ أَعْمى‏ أَبْصارَهُمْ" «3» به آن اشاره نموده، و آيه شريفه مورد بحث با اين آيات منطبق است.
__________________________________________________
(1) لعنتشان كرديم و دلهايشان را دچار قساوت ساختيم. سوره مائده، آيه 13.
(2) ليكن خدا لعنتشان كرد، و در نتيجه ديگر ايمان نمى‏آورند، مگر اندكى. سوره نساء، آيه 46.
(3) اينان كسانى هستند كه خدا لعنتشان كرده، و در نتيجه كر و كورشان ساخته. سوره محمد، آيه 23
ترجمه الميزان، ج‏16، ص: 509 نام كتاب: ترجمه تفسير الميزان /نويسنده: موسوى همدانى سيد محمد باقر/موضوع: قرآن به قرآن و اجتهادى
زبان: فارسى/مذهب: شيعى /ناشر: دفتر انتشارات اسلامى جامعه‏ى مدرسين حوزه علميه قم
مكان چاپ: قم /سال چاپ: 1374

چنانکه در آیه هم مشخص است بیان شده کسانی که به خدا و رسولش آزار رسانده اند را خدا - و نه بندگان – لعنت می کند . و جالبتر اینکه در این تفسیر #لعنت ،نه به معنای توهین و فحاشی که به معنای محرومیت از رحمت بیان شده !

در مورد آیه دوم :
(إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ ما أَنْزَلْنا مِنَ الْبَيِّناتِ وَ الْهُدى‏)
ظاهرا (و خدا داناتر است) مراد بكلمه (هدى) همان معارف و احكامى است كه دين الهى متضمن آن است، معارفى كه پيروان دين را بسوى سعادت هدايت ميكند و مراد به بينات، آيات و حجت‏هايى است كه دلالتشان بين و واضح است، و ادله و شواهد بر حقى است كه همان هدايت است.
بنا بر اين كلمه (بينات) در كلام خداى عز و جل وصفى است مخصوص آيات نازله، و بر اين اساس منظور از كتمان آن آيات، اعم است از كتمان و پنهان كردن اصل آيه و اظهار نكردن آن و يا كتمان دلالت آن به اينكه آيه نازله را طورى تاويل و يا دلالتش را طورى توجيه كنند كه آيه از آيت بودن بيفتد.
همانطور كه يهود اين كار را با آيات تورات كردند، يعنى آن آياتى كه از بعثت پيامبر اسلام بشارت ميداد، تاويل و يا پنهان كردند، بطورى كه مردم يا اصلا آن آيات را نديدند و يا اگر ديدند تاويل شده‏اش را ديدند، و خلاصه دلالتش را از رسول اسلام (ص) برگرداندند.
(مِنْ بَعْدِ ما بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ) الخ، اين جمله مى‏فهماند كتمانى كه يهوديان كردند، بعد از آن بود كه آيات نامبرده بگوش مردم رسيده بود و چنان نبود كه تنها علماى يهود آن آيات را مى‏دانستند و از عوام پنهان كردند، نه، بلكه مدتها در دسترس مردم هم بوده، بعدها علما آنها را از عده‏اى پنهان و براى عده‏اى تاويل كردند...
ترجمه الميزان، ج‏1، ص: 58
می گویند شاهد از غیب رسید . این آیه همان است ! اگر به دیدگاه های قبلی من نگاه کنید دقیقا به همین – توجه به آیات قرآن و تدبر در آن – دعوتتان کردم و حالا این آیه هم به صراحت بیان می نماید که کسانی که به آیات قرآن و نشانه هایی که در آن است توجه نمی کنند و آنها را کتمان می کنند مورد لعنت خدا – محرومیت از رحمت – و لعنت لعنت کنندگان – نگفته مسلمانان و مومنان بلکه گفته مورد لعنت لعنت کنندگان !!- قرار می گیرند.

من که در این آیه مجوزی برای لعنت به خلفای راشدین و دیگرانی که آنان را لعنت کردید نمی بینم ! شما می بینید؟!

در مورد آیه سومی که بیان کردید :
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ وَ مَاتُواْ وَ هُمْ كُفَّارٌ أُوْلَئكَ عَلَيهِْمْ لَعْنَةُ اللَّهِ وَ الْمَلَئكَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ(161)
كسانى كه كافر شدند، و در حال كفر مردند، لعنت خدا و فرشتگان و تمام مردم بر آنان باد. (161) ترجمه فولادوند
(إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ ماتُوا وَ هُمْ كُفَّارٌ) الخ اين جمله كنايه است از اصرار و پافشاريشان در كفر و عناد و لجبازيشان در قبول نكردن حق، چون كسى كه از بى توجهى بدين حق متدين نباشد، نه از روى عناد و كبر ورزى، چنين كسى در حقيقت كافر نيست، بلكه مستضعفى است كه امرش بدست خدا است شاهدش اين است كه خداى تعالى كفر كافران را در غالب آيات قرآن، مقيد به تكذيب مى‏كند، مخصوصا در آيات هبوط آدم كه مشتمل بر اولين حكم شرعى است كه خدا براى بشر تشريع كرده مى‏فرمايد: (قُلْنَا اهْبِطُوا مِنْها جَمِيعاً، فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِنِّي هُدىً- تا جمله- وَ الَّذِينَ كَفَرُوا، وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا، أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ، و كسانى كه كافر شدند و بآيات ما تكذيب كردند، ايشان اهل آتشند و در آن جاودانند) «1» پس در آيه مورد بحث هم مراد از (الَّذِينَ كَفَرُوا)، كسانى است كه حق را تكذيب مى‏كنند و معاند هستند،- و همانهايند كه در آيه قبل فرمود: آنچه را خدا نازل كرده كتمان مى‏كنند- و خدا با جمله- أُولئِكَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللَّهِ وَ الْمَلائِكَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ- مجازاتشان كرد، كه اين خود فرمانى است از خداى سبحان كه هر لعنتى كه از هر انسان و هر ملكى سر بزند، متوجه ايشان بشود، بدون هيچ استثناء.
پس اين گونه اشخاص سبيل و طريقه‏شان، طريقه شيطان است، كه خدا در باره‏اش فرمود:
__________________________________________________
1- سوره بقره 37- 38
ترجمه الميزان، ج‏1، ص: 588

آقای امیر حسین، آیات را ناقص بیان نکنید . در ابتدای این آیه که شما فقط قسمت لعنت آن را بیان کردید به صراحت بیان شده که کفار – مخالفین علنی و کسانی که به روشنی خدا را تکذیب می کنند – و در حال کفر مرده اند – و نه کسانی که توبه کردند و شاید کرده باشند و ما ندانیم- مورد لعنت قرار می گیرند !
هیچ یک از افرادی که شما آنان را لعنت می کنید کافر نبودند که اگر بودند وظیفه پیامبر و امام علی علیه اسلام و سایر امامان بود که با آنان جهاد نمایند. عایشه حتی همسر پیامبر بود. اینکه شما این آیه را دلیل و مجوز لعنت برای او میدانید یعنی شما می گویید پیامبر با کافری ازدواج کرده اند؟ !!
از امام علی علیه السلام روایتی هست که ایشان با فردی در مسیری می رفتند که به مردی رسیدند ،فرد همراه حضرت بر اساس گناهی که در شب قبل از آن مرد سرزده بود به او به دید تحقیر نگاه کرده و برخورد خوبی با وی نداشتند. حضرت علی علیه السلام آن فرد را مورد توبیخ قرار دادند که حق ندارد به گناه شب گذشته او را مجازات کند چرا که شاید آن مرد تا آن زمان توبه کرده و بخشوده شده باشد !
حتی بر فرض هم که این افراد انسانهایی بد – و نه کافر – بودند . در این صور هم اولا : شما از کجا می دانید که تا لحظه مرگ و خروج روح از جسم توبه نکرده و بخشوده نشده اند؟!
دوم اینکه: بنا بر آیه تنها کافران و نه انسانهای بد ، مورد لعنت خدا و همه قرار می گیرند
از اینکه برای پاسخ به مسائل مطرح شده توسط شما ملزم به مراجعه به قرآن و آموختن این موارد شدم ، از شما ممنونم

@امیرحسیــن :-)

لطفا بخونید پاسخ ها را ممنون

میدونم ...