اگر ایران یک هواپیمای آمریکایی را می‌زد٬ هالیوود چندتا فیلم می‌ساخت؟ رسانه‌ی ملی‌مان هم که ماهیتش تغییر کرده. از یک سازمان فرهنگی به یک بنگاه اقتصادی. آنقدر این روزها درگیر تن‌تاک و کرم و حلزون هستند و هر روز٬ خود را موظف به تبلیغ این کالاهای ایرانی! می‌دانند که دیگر توقع پرداختن به موضوعاتی همچون حادثه‌ی تروریستی ۱۲ تیر ۱۳۶۷ از ایشان٬ توقع دشواری‌ست. اصلا قرار نیست در این نوشته٬ به شرح ماجرای ۱۲ تیر ۱۳۶۷ بپردازیم و برایش نوحه سر دهیم. چون برای اهلش٬ ماجرای مذکور مشروح است. اما نوحه خوانی‌مان سر جایش باقی‌ست. نوحه‌ای نه برای آن ۲۹۰ نفر - که به موقعش لازم است - که برای رسانه‌های خودمان. رسانه‌هایی که آنقدر درگیر مسائل سیاسی پیش‌پا افتاده٬ مثل جوابیه‌ی فلان مدیر به بهمان مسئول هستند که وظیفه‌ی اصلی خودشان را فراموش کرده‌اند‌. به گزارش بولتن نیوز، باز هم در این مورد٬ دچار درد «مناسبت‌گرایی» هستیم. یعنی ۱۲ تیر به ۱۲ تیر٬ یاد این حادثه‌ی روشنگرانه می‌افتیم و با چهارتا مقاله و دوتا خبر و یک مستند هول هولکی کوتاه٬ سر و ته قضیه را هم می‌آوریم. در حالی که یادمان هست٬ بعد از مرگ مشکوک ندا آقاسلط