زندگی تو این دنیا وحشتناکه و وحشتناک تر از اون اینه که کسی رو به وجود بیاریم و فکر کنیم که اون خوشبخت تر از ما میشه.( توت فرنگی های وحشی-اینگمار برگمان 1957)

بیشتر از اونی که به نظر میرسه وحشتناکه... چون آدم به همه چیز عادت میکنه... حتی به چیزای وحشتناک... وقتی عادت کردی دیگه متوجه نمیشی...

با عادت موافقم کاملا درسته
مثلا اونقدر به اطرافیات عادت میکنی که انگار نه انگار هرلحظه ممکنه نباشن و هزار عادت دیگه
اما جالبیش اینه که تو بدترین شرایط و بدترین ادما ی چیزایی ی حوادثی ی کارایی میبینی که میگی تمام زندگی به این میارزه
از حق هم نگذریم زیبایی زیاد دیدم اطرافمون
همبازیای قدیمی- اسباب بازیای قدیمی- کتابای قدیمی
یا حتی ی سر به مدرسه و کلاس اول و دومت بزن برو پیش خانوم معلمت اگه میتونی میبینی زیبایی زیاد داره

تمام زندگی با تمام خوشی ها نمی ارزه به از دست دادن یه دوست یه عزیز

اوهوم ولی اون دوست رو همینجا شناختی دیگه
چیزی نمیخوام بگم اخه ...
فقط همینو میگم که چندروز پیش مادرم با اصرار من رفت ازمایش .یکم قند خون داشت اونقدر روحیه اش رو از دست داده بود که......اخه پدر خودش هم برای همین....... اون لحظات باید بهش روحیه میدادم ولی خودم حاضر بودم بمیرم و....
هرچند که قندشم هم فقط یکم بالا بود.......
میفهمم هرچی رو میگی از مادر عزیزتر که .......

واسه همین وحشتناکه... اومدنت دست خودت نیست... احساست دست خودت نیست... هیچی دست خودت نیست... دنیا... زندگی... دروغه... یه دروغ بزرگ... تلخ...

بجای ی دروغ بگو ی خوابه ی رویا بگو ی خاطره هست
تا حالا نشده از خواب بیدار که میشی بازم بخوای همون خوابو ببینی سرتو روی بالش میذاری و میخوای دوباره به اونجا برگردی

چی شده هاسمیک اینقدر ناراحتی؟

رویا... اسم خوابیه که دوستش داری... من این خوابو دوست ندارم...

زندگی برای من پوچه... بی معنیه... دروغه...

واسه چی ؟
میخوای بگو گوش میدم

ممنون... با گفتن این حرفا ماهیتش تغییر نمیکنه... تهوع من بیشتر میشه انگار... برات زندگی رو همونطور که دوست داری آرزو می کنم... ممنون از همراهیت

نوع نگاه ما متفاوته ولی هردو ی چیز رو داریم تجربه مبکنبم
اگه واقعا ناراحتی برو پیش ی دوست کمی باهاش حرف بزن میبینی همهی مشکلاتی که تو داری اونم داره اون امیدش به تویه تو امیدت به یکی دیگه
خیلی راحت سبک میشی اینکه بفهمی دردت رو یکی میفهمه یکی چشیده و تو تنها نیستی حواس خیلیا بهت هست اینکه تو امید خیلیایی
قدرتی بهت میده که کوه ناهموار زندگی رو تغییر میدی....

امید؟؟؟؟ تو بهش اعتقاد داری؟؟؟

از حوادث من تلخ تر نیست که؟
امید ؟ من به فراتر از اون من به قدرتت برای ساختن اونچه که دوست داری اعتقاد دارم

من تمام نیرومو گذاشتم... تمام انرژیمو... جسممو... روحمو... تموم شدم... چیزی عوض نشد...

بعضی چیزا اینجوری عوض نمیشه
ی دعایی ببود که میگه:خدایا به من قدرتی ده تا بپذیرم انچه را که نمیتوانم تغییر دهم.....
بعضی چیزا رو قبول کن از روی اون به عنوان ی خاطره بد عبور کن نمیگم فراموش کن نه اونو در اعماق قلبت نگه دار ی روزی با خدا مستقیم درموردش حرف میزنی سنگاتو وامیکنی بالاخره یکیتون قبول دار میشه
من خیلی چیزا هست که اونا رو مدفون کردم به هیشکی هم نمیتونم بگم حتی به..... به هیشکی ی وقتایی که مشکلات دیگه خارج از حد میشه اونا هم میزنه بالا اعتراف کنم تو اون لحظات تحمل اون همه هجمه بخصوص اونایی که از قدیم هستن و سرمیکشن به بالا رو ندارم ولی ی جمله است: صخره جا نمیزنه
من نه اینکه نخوام فرصتشو ندارم اونقدر این هجمه و این اتفاقا زیاده که فرصت ندارم #جا بزنم ادامه میدم ولی اینا رو ی روز دونه به دونه حساب میکنم

حرفمو پس میگیرم... بهش اعتقاد دارم... تنها چیزیه که دارم ... فقط باهاش لج کردم انگار...