چقدر خوب است یک نفر باشد که آدم را همانطوری که هست دوست بدارد…

آذر که عروس شد، چادری هم شد. میگفت کیف دارد به خاطر کسی که دوستش داری، خودت را بپوشانی. چند وقت که گذشت با پسرهای کلاس هم حرف نمیزد. بعدتر با دخترها هم گرم نمیگرفت. این آخرها هم که همیشه توی خودش بود و غم از نگاهش میبارید. یکبار خواستم ازش بپرسم برای آدمِ دیگری عوض شدن، تا همیشۀ همیشه حس خوبی است؟ بعد دیدم بهتر است سوال پیچش نکنم.

خیلی خیلی بعدتر که خودم هم قاطی آنهایی شدم که بهشان میگفتند عروس؛ خیال میکردم باید عوض شوم. لابد باید سرخوشی هایم را توی خانه جا بگذارم. لابد باید نخندم. لابد دیگر نمیشود گوشواره های توپ توپی آبی به گوشهایم آویزان کنم. لابد دستبند نخی رنگی رنگی برایم زشت است. لابد خوشش نمی آید. لابد دلش یک زن همه چیز تمامِ متین و مودب می خواهد. لابد ...

امروز مادرم از دختر سحر خانم میگفت که عروس شده. که از وسط ترم، دانشگاه و درس را رها کرده. به مامان گفتم: چطور است که من حتی یک میلیمتر هم جابجا نشده ام؟ من هنوز همانجایی هستم که پیش از این ایستاده بودم.

من تغییر نکردم چون نخواستیم که تغییرم بدهد.

__________________________________________________________________

پ ن : بهتر است همیشه خودم بمانم ...