فیلمِ #مانی-حقیقی ، "پذیرایی ساده"، فیلمی ست که میشه به تماشا نشست، به اون فکر کرد و درباره‌اش حرف زد و نوشت. پیشنهادم، تماشای هرچه سریع‌تر "پذیرایی ساده"‌ست ..به قول ِ نویسنده ی ستون ِ #سینمایی ِ روزنامه ی بهـار : مثل من که در یک عصر سرد ِ #زمستانی ، سیگارِ نیمه‌کشیده‌ام را خاموش کردم و وارد #سینما شدم؛ گاهی باید به خاطر یک فیلم ِ خوب، #سیگار تازه روشن شده را زودتر از موعد #خاموش کرد ..!!!

"مانی حقیقی : بگذارید از اینجا شروع کنم که در نهایت قرار است «پذیرایی ساده» یک فیلم سرگرم‌کننده باشد. این نکته مهمی است. نمی‌خواهم وانمود کنم این صرفا یک فیلم فلسفی است. این فیلمی است که تماشاگر قرار است از دیدنش لذتی خودآزارانه ببرد. به نظر می‌رسد همین هم شده. مسئله اصلی سرگرم کردن است از طریق ارضا کردن شکلی از مازوخیسم. ولی الان ما می‌خواهیم درباره یک نکته فرعی صحبت کنیم، یعنی همین مفهوم سینیسیزم یا کلبی‌مسلکی؛ نوعی بدبینی و تخریب حساب‌شده که قرار است مبنای خودآزاری لذت‌بخش بیننده بشود. اساسا این یک استراتژی سقراطی است، یعنی به جای این‌که حرفی را بزنی یا تزی را ارائه کنی، استدلالت را از طریق مطرح کردن یک‌سری پرسش‌های حساب‌شده جلو می‌بری. می‌خواهی چیزی را بگویی، اما آن را مستقیم نمی‌گویی، بلکه از طریق سوال مطرحش می‌کنی. طرف مقابلت را چنان سوال‌پیچ می‌کنی که خودش به نقض حرف خودش برسد و حرف تو را بپذیرد و به اطمینان جدیدی برسد. کمابیش همان کاری که شخصیت سفسطه‌گر افلاطون در مکالمه «سو[!]ت» انجام می‌دهد."