حالیا* مصلحت وقت در آن می‌بینم / که کِشَم رخت به میخانه و خوش بنشینم / جام مِی گیرم و از اهل ریا دور شوم / یعنی از اهل جهان پاکدلی بگزینم / جز صُراحی و کتابم نبود یار و ندیم / تا حریفان دغا* را به جهان کم بینم ... !/

سر به آزادگی از خلق برآرم چون سرو
گر دهد دست که دامن ز جهان درچینم

بس که در خرقه آلوده زدم لاف صلاح
شرمسار از رخ ساقی و می رنگینم

سینه تنگ من و بار غم او هیهات*
مرد این بار گران نیست دل مسکینم

من اگر رند خراباتم و گر زاهد شهر
این متاعم که همی‌بینی و کمتر زینم

بنده آصف عهدم دلم از راه مبر
که اگر دم زنم از چرخ بخواهد کینم

بر دلم گرد ستم‌هاست خدایا مپسند
که مکدر شود آیینه مهرآیینم

حالیا= حالی، اکنون، قید زمان
دغا= دغل و حریفان موصوف آن میباشد
هیهات= در سیاق فارسی از اصوات یا شبه جمله میباشد
و به معنی تاسف میخورم