بهم گفت ...

عاشقانه هایت را جز روی آینه ی اتاقمان ننویس ... جز با رژ ِلبِ صورتی که طعمش آدم را میبرد بین موج ِ موهایت ... عطرِ ِ تنش هم مهربانی را یاد گرفته ... مثل ِ دستانش ... من اما دیریست که مبهوت ِ نگاهش ... مبهوت ِ بوسه هایی که نمیگذارد یک دل ِ سیر خالی از زنانگی هایم ... و یک دل ِ سیر تماشای دخترانگی هایم ... دوستت دارم های من اما دیریست ، طعم چشمانت را گرفته ... و بوی ِ مردانگی هایت ... آآآآآآآآآآآآه حس کن این مردانگی ها را که عطرش لحظه هایم را پیچانده بر هم ... #مردِمن ، من را خودش کرده ... او هم آیا من شده؟ ... چه جالب است چنان یکی شدن که او ، من ! و من، او شدن . . .